Γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του ’49 έξω απ΄το Birmingham. Παιδί του έρωτα της 19χρονης καθολικής Ιρλανδέζας Philomena Lynott, που είχε φύγει από τη γενέτειρά της, το Δουβλίνο, για να βρει δουλειά στην Αγγλία και του Cecil Parris, ενός μόνιμου στρατιωτικού υπαλλήλου της Αεροπορίας, Άγγλου με βραζιλιάνικη ρίζα. ...>>

Αναδιπλούμενες θέσεις, ντυμένες μ' ένα ψευτοβελούδινο μπορντώ. Αίθουσα σχεδόν άδεια. Πλαστικό κατηφορικό δάπεδο, υγρασία Δεκεμβρίου κι ανεπαίσθητη μυρωδιά από πατατάκια. Σάββατο, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του '86, απογευματινή προβολή στο «ΣΙΝΕ ΑΠΟΛΛΩΝ». ...>>

«Καθόμουν σ΄ένα μικρό καφέ ακριβώς απέναντι από τα στούντιο. Θεέ μου, πόσο άθλια ένιωθα. Ήμουν έτοιμος να πάρω το πρώτο τραίνο και να γυρίσω σπίτι. Είχα τρομερό άγχος. Δεν είχα τη δύναμη ούτε να περάσω το δρόμο και να πάω απέναντι, στην ακρόαση. Έλεγα, δεν έχω καμία πιθανότητα να πάρω τη δουλειά. Αυτοί οι τύποι δεν με ξέρουν καθόλου. ...>>

Δεκέμβριος '85... Ακούμε δίσκους στο στέρεο του κολλητού μου του Διονύση, στο σαλόνι του σπιτιού του. Ανάμεσα σε Santana, Gary Moore, Zeppelin και μικρές δόσεις «Παρφέ Ντ' Αμούρ», βγάζει έναν δίσκο με ένα χρώμα ξεφτιλέ ροζ (πολύ αργότερα έμαθα ότι το λένε «φούξια»), που έχει απ΄ έξω ένα πιτσιρικά ντυμένο «καμπόϋ», σε μια πόζα βγαλμένη λες απο κείνο αναγνωστικό του Δημοτικού....>>

Η κασσέτα DENON DX-60 είχε μέσα όλο το καινούριο και τέσσερα κομμάτια απ΄ την πρώτη πλευρά του «παλιού», του "The River". Ο Μάκης, ο βαρυκόκκαλος dj με την αφάνα, στο ημιυπόγειο τρία επί τρία δισκάδικό του, μπορεί να είχε για ξεκάρφωμα στη βιτρίνα τέσσερα - πέντε εξώφυλλα ελαφρώς κιτρινισμένα από τον ήλιο, όμως αλλιώς έβγαζε τα προς το ζην....>>

Νοέμβρης '88, πρόωρο βράδυ, ώρα αδιευκρίνιστη. Χέϋδεν, Πλατεία Βικτωρίας, τέταρτος. Χωρίς μπαλκονόπορτα, χωρίς τηλεόραση. Σωριασμένος σε πολυθρόνα εικοσαετίας. Ξεφτισμένη πλάτη, ξυλοπόδαρα που κρατάνε ακόμα. ...>>

Μια πρώτη ιδέα για το σκοτεινό νόημα της λέξης «χούντα» τρύπωσε πρώτη φορά στο μυαλό μου εκείνο το ζεστό βράδυ του τελικού του Μουντιάλ της Αργεντινής, Αργεντινή - Ολλανδία. Μπροστά στη μαυρόασπρη «ΠΙΤΣΟΣ», μαζί με τον πατέρα μου, να βλέπω με ανοιχτό το στόμα τα εκατομμύρια μικρά χαρτάκια πού σκόρπιζαν τα πλήθη στο τερέν του Μονουμεντάλ....>>

Κάθε καλλιτέχνης που ξεκινά να κάνει τέχνη μεταχειριζόμενος ως κύρια πρώτη ύλη τον εαυτό του είναι περίπου μοιραίο να υπερβεί τα όρια. Στις περιπτώσεις αυτές εκτίθεται, ως δημιουργός αλλά και ως προσωπικότητα, από την εποχή της δημοφιλίας του και μέχρι το δημιουργικό του πέρας, σ' ένα ερώτημα που διαρκώς επανακάμπτει στο μυαλό του κοινού : άξιζε η υπερβολή (ή η και αυτοκαταστροφή) του σε σχέση μ' αυτά που τελικά είχε να μοιραστεί, ή με όσα επιδίωκε να πεί; ...>>

Όπως καθένα από αυτά τα ροκ άλμπουμ που θα ακούγεται για γενιές και μάλιστα απνευστί, από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο του κομμάτι, έτσι κι αυτό έχει τη μαγεία του, τις συνταγές, τα μυστικά και τα απόκρυφά του. Για να αναφερθείς σ΄αυτό πρέπει να υπάρχει λόγος....>>

Με τις χρονομηχανές πρέπει να τά' χει κανείς καλά. Όταν θα μπορούμε να τις παραγγείλουμε για να ξεφύγουμε απ΄το μελλοντικό παρόν που κατεργάζονται άλλοι για μας, καλό θά΄ναι να θυμόμαστε πού θέλουμε να ταξιδέψουμε πρώτα....>>