Την είχε πρωτοδεί το Νοέμβριο στο φροντιστήριο, δυό μέρες μετά από κείνο το πλασσεδάκι του Άνετου στο 1-0 την ΑΕΚ μεσ’ το Ολυμπιακό Στάδιο, τα θυμόταν καλά κάτι τέτοια. Την τύλιγε ένας αέρας από αλλού, κανένας δεν την είχε δει να σουλατσάρει στην αυλή των γειτονικών Λυκείων. ...>>

Το ’87 έχει ξεκινήσει με κάτι ύπουλα κρύα. «Ιστορικά χαμηλά» τα λέει ο -φτυστός για συμπρωταγωνιστής του Λουί Ντε Φινές- Δημήτρης Ζιακόπουλος στην ΕΡΤ. Αλλά δεν θα πάθουμε και τίποτα, ιδίως αφού στο σχολείο έχουμε μόλις παραλάβει μια παρτίδα φορητά καλοριφέρ, από έρανο του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων. ...>>

Στις 9 Οκτωβρίου του ’81 οι Rolling Stones ανέβηκαν στη σκηνή του Los Angeles Memorial Coliseum, με τα πλήθη από κάτω να παραληρούν. Από τα παρασκήνια, ένας 31χρονος λευκός από το Delaware παρακολουθούσε εκστατικός. Τί έχουν αυτοί που εκείνος δεν έχει; Ό,τι κι αν είναι, προσπαθούσε προσηλωμένος στη συναυλία να το οσμιστεί....>>

Με το που διαβάζω την είδηση, τρίβω τα μάτια μου. Οι φήμες των τελευταίων πολλών χρόνων ότι «έρχεται», πότε στην Κρήτη, πότε στην Αθήνα, «με χαρντ ροκ σχήμα, να παίξει τα παλιά» έχουν αφήσει για κουσούρι κάποια ανοσία. Το εγκατεστημένο στην ινιοβρεγματική χώρα ξενερουά πνεύμα της λογικής αρχίζει τις υπαγορεύεις: «Σύνελθε, blue collar απολειφάδι, μεγαλώνεις και δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί. Μάζευ'τα και πήγαινε να τον δεις κάπου στο εξωτερικό». ...>>

Aπόγευμα Ιουλίου του 1977 στο Δυτικό Βερολίνο. Σ’ ένα διάλειμμα των ηχογραφήσεων, ο David Bowie κοιτάει έξω απ’ το παράθυρο των Hansa Studios. Παρατηρεί ένα ζευγάρι ερωτευμένων. Στέκονται αγκαλιασμένοι και ψιθυρίζουν ο ένας στ’ αυτί του άλλου. Κάθε φιλί και πιο βαθύ, πιο δοτικό, ακόρεστο, πεισματικά αδιάφορο για τόπο και χρόνο. ...>>

Το “Unforgettable Fire” είναι ο πρώτος δίσκος που με έκανε να καταλάβω ότι υπάρχει και κάτι άλλο από τα χορευτικά χιτάκια της εποχής που “παλιώνανε” κάθε μήνα. ...>>

Παρασκευή

23 Δεκ

Ήρθε και μ’ επισκέφθηκε μετά από χρόνια, χτες, καθώς με είχε βάλει στα σχοινιά ο πρώτος επιθετικός ύπνος μετά το καλοκαίρι. Έμοιαζε σαν έναν από κείνους τους αγγέλους στο εξώφυλλο του “Heaven And Hell” των Sabbath. Με γαλάζια κελεμπία, ακούρευτα μαλλιά και λερωμένα φτερά. Κανονικό πνεύμα, όχι οινόπνευμα....>>

Παρασκευή, πρώτη ώρα. Eκκλησιασμός με πaρουσίες υποχρεωτικές, μαζί με το διπλανό Λύκειο, που μας χωρίζει μια μεσοτοιχία. Σταυροκοπιόμαστε βιαστικά και περνάμε τον πρόναο του πολυούχου, ίσια σ΄αυτή τη μυρωδιά από κερί ξεραμένο και ξύλο ποτισμένο από λιβάνι. Η λειτουργία δε θ’ αρχίσει, πριν όλος ο κόσμος χωρέσει μέσα....>>

Κάθε φορά που έπιανε ο Δεκέμβριος, η μουσική χρονιά έμοιαζε να αποστάζεται, πολλές φορές σε ένα και μόνο άλμπουμ, σε ένα και μόνο τραγούδι, που –χωρίς να το παίρνουμε είδηση- υπέγραφε τον τόπο και το χρόνο για πάντα. Συνήθως ήταν δίσκος, άλλοτε σε στιλπνή, άλλοτε σε κριτσανιστή ζελατίνα....>>

Ήταν ένα Σάββατο με βαριά συννεφιά και ανεκτό νέφος, σαν όλα τ΄ άλλα. 18 Νοεμβρίου 1989. Στο κέντρο της Αθήνας τα απορριμματοφόρα μάζευαν τα τελευταία απομεινάρια από την πορεία της προηγούμενης στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, ενισχύοντας το μποτιλιάρισμα από Πολυτεχνείο, Κάνιγγος μέχρι και Σύνταγμα. ...>>