Κυριακή, 14 Αυγούστου 1988. Ο 48χρονος Roy Buchanan ξύπνησε γύρω στις 9:00, πήρε πρωϊνό στην κουζίνα του σπιτιού του, στα προάστια του Reston της Virginia και πετάχτηκε μέχρι το μπακάλικο, ν’ αγοράσει ζαρζαβατικά, όπως τού’ χε παραγγείλει η γυναίκα του, Judy. ...>>

Ένα εξουθενωτικό, πείσμoν ήθος δουλειάς. Μια αποφασιστικότητα βγαλμένη μέσα από την επίγνωση των ορίων: τόσο του όποιου ατομικού τους ταλέντου, όσο και της συλλογικής ικανότητάς τους να μαθαίνουν και να γίνονται καλύτεροι....>>

Κυριακή

30 Ιούλ

Ήταν μια 22χρονη ξανθιά με τεράστια γαλανά μάτια, ιδανική γαλλική μύτη που τέλειωνε σ’ ένα χαμόγελο γαλαντόμο σε οδοντοστοιχία και ένα – για κάποιον απροσδιόριστο λόγο μεταξύ αθωότητας και παρατολμίας- ακαταμάχητο σεξ απήλ....>>

Βαθύ καλοκαίρι του '89. Eν μέσω ολονυκτιών σε παραθαλάσσια κλαμπ, όπου η πρακτική του ποζεροκαρφώματος αποκτούσε διαστάσεις on the job επιστήμης και μαζικές σπονδές με Β-52 λάμβαναν χώρα υπό τους ήχους του «Μη μου μιλάς για καλοκαίρια» της Σοφίας Αρβανίτη, του «Ελλάς» του Βασίλη, του “Stars” των Simply Red” και του “Back To Life” των Soul To Soul, όλο και πιο συχνά, μετά τις μιάμισυ, οι dj άνοιγαν το 20λεπτο «ροκ» πρόγραμμα, πετώντας ένα κομμάτι που -το καταλάβαινες από τις πρώτες νότες της εισαγωγής- είχε ξεπεταχτεί από μιαν άλλη διάσταση κι ερχόταν να επισφραγίσει την λαϊκή απήχηση του πριν από τρία μόλις χρόνια κατάπτυστου «χέβυ μέταλ»....>>

Χειμώνας, αρχές του ’84. Κανείς από τους δύο τύπους που βρίσκονταν κλεισμένοι σε κείνο το υπόγειο στούντιο ηχογραφήσεων στο Βανκούβερ, δεν ήταν ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα. Ο ένας ήταν ο Jim Vallance, μουσικοσυνθέτης που είχε ήδη φτιάξει το όνομά του γράφοντας κομμάτια που έκαναν επιτυχίες ονόματα όπως ο Joe Cocker και οι Kiss....>>

Τετάρτη

5 Ιούλ

Καθώς το σωτήριον έτος 1987 έφθανε στο μέσο του, η φόρμουλα της δημοφιλίας του κάθε καινούριου «ροκ» μουσικού προϊόντος ήταν δεδομένο ότι περνούσε μέσα από την εξασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής έκθεσης, μέσα από τον ραδιοφωνικό χρόνο και το MTV....>>

Τετάρτη

14 Ιούν

Ήμουν 10 και κάτι όταν με τράβηξε το στριμωγμένο μονόστηλο, κάτω δεξιά στα «Νέα» (τότε σε μέγεθος ουρανομήκους παπύρου) : «ΓΥΑΛΙΑ ΚΑΡΦΙΑ ΣΕ ΡΟΚ ΚΟΝΣΕΡΤΟ» κι από κάτω γελοιογραφίες για τις μάχες μεταξύ «φρικιών» και ΜΑΤ. Πολύ μικρός για να προλάβω τη γενιά που σταμπαρίστηκε ροκ με πυρωμένο σίδερο το Σεπτέμβριο του ’81 στη Νέα Φιλαδέλφεια....>>

Παρά τα χιόνια που είχαν καλύψει τα πάντα το Φεβρουάριο, το πρώτο μισό του ’87 ήταν μια χρονιά γεμάτη πρωτιές τετελεσμένες υπό ηλιοφάνεια. Είχαμε κατεβεί δύο φορές στις μεγάλες διαδηλώσεις για τις περικοπές των εισακτέων, είχαμε δει τον Bon Jovi στο Νο1, τους Cult να το γυρίζουν από new wave σε bikers και τον Παπαχρήστου να γυρίζει το ντέρμπυ, σκοράροντας από κοντά, δύο λεπτά μετά που μπήκε ως αλλαγή....>>

“No m@th@fu#er dies in my ambulance !!!”. O τραυματιοφορέας έσφιξε τα δόντια, ζύγισε τις δύο σύριγγες και τις κάρφωσε με μια συμμετρική κίνηση, σαν ρομπότ, στο στέρνο του κοκκαλωμένου Nikki Sixx....>>

ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ, ΧΡΟΝΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ: 28 Απριλίου ‘87. Oι διακοπές του Πάσχα έχουν μόλις ξοδευτεί, σε επαναληπτικά φροντιστήρια, κλεφτές τσάρκες σε φλοίσβους, μπαρόκηπους και σκηνοθετημένες όπως – όπως ρομάντζες σε παγκάκια με θέα τη θάλασσα. ...>>

 

// Old Time Rock

// Live Favorites